در مورد «مرخصی بدون حقوق عمومی» (یعنی مرخصیای که بر پایه یک مبنای قانونی ویژه مانند Elternzeit یا Pflegezeit استوار نیست):
در قانون آلمان، حقّ قانونی عام برای مرخصی بدون حقوق وجود ندارد؛ بلکه این نوع مرخصی یک امتیاز صرفاً اداری و کاملاً داوطلبانه است که بهطور کامل در اختیار و صلاحدید کارفرما قرار دارد.
اگر درخواست مرخصی بدون حقوق ارائه کنید، کارفرما این حق را دارد که آن را رد کند، بدون آنکه ملزم به ارائه توجیه مفصل باشد – مگر اینکه در داخل شرکت مقررات داخلی یا یک قرارداد جمعی (توافقنامه صنفی) برخلاف آن پیشبینی شده باشد (Tomorrow, Haufe.de News und Fachwissen).
از دلایل رایج برای رد درخواست میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
کمبود نیروی انسانی در بازه زمانی مورد درخواست (پروژههای حساس، اوج تولید).
تداخل درخواست مرخصی با موعد تحویلهای مهم و ضربالاجلهای اساسی شرکت.
اما در مورد انواع مرخصی بدون حقوق که بهطور خاص در قانون پیشبینی شدهاند، وضعیت متفاوت است:
مرخصی والدین (Elternzeit)
والدین حق دارند تا سقف سه سال مرخصی بدون حقوق برای مراقبت از فرزند خود دریافت کنند (§ 16 BEEG)، و کارفرما در دو سال اول زندگی کودک حق رد درخواست مادر یا پدر را ندارد (Haufe.de News und Fachwissen).
کارفرما میتواند بخش سوم دوره Elternzeit (در فاصله سنی ۳ تا ۸ سالگی کودک) را در صورت بروز «شرایط ضروری و اجتنابناپذیر عملیاتی» حداکثر تا سه ماه به تعویق بیندازد (BMFSFJ).
مرخصی مراقبت از اقوام (Pflegezeit)
طبق § 7 PflegeZG، کارمند حق دارد تا مدت حداکثر شش ماه مرخصی بدون حقوق برای مراقبت از یکی از بستگان نزدیک خود بگیرد، و کارفرما نمیتواند این حق قانونی را اساساً رد کند (Factorial).
جمعبندی
مرخصی بدون حقوق عمومی: کارفرما در پذیرش یا رد درخواست کاملاً آزاد است.
مرخصی والدین و مرخصی مراقبت (بر اساس BEEG و PflegeZG): این انواع مرخصی که در قانون تصریح شدهاند، از نظر حقوقی قابل رد کردن نیستند؛ تنها در یک استثنای محدود میتوان بخش سوم Elternzeit را به دلیل «شرایط اضطراری و ضروری عملیاتی» به تعویق انداخت.
تیم نویسندگان و سردبیران وبسایت همواره میکوشد با انجام پژوهشهای گسترده و مراجعه به منابع متعدد، اطلاعاتی دقیق و قابل اتکا ارائه دهد. با این حال، امکان بروز خطا یا کامل نبودن یا نهایینشدن برخی اطلاعات وجود دارد. بنابراین، لطفاً اطلاعات ارائهشده در مقالات را بهعنوان مرجع اولیه در نظر بگیرید و برای دستیابی به اطلاعات قطعی و رسمی، همواره به مراجع و نهادهای ذیصلاح مراجعه کنید.
