چه کسی هزینهٔ لباس کار را در آلمان پرداخت میکند؟
۱. لباس کار اجباری (Dienstkleidung / Schutzkleidung)
الف) اگر لباس کار به دلایل قانونی، ایمنی یا حفظ سلامت الزامی باشد:
قاعدهٔ اصلی: اگر قانون، مقررات ایمنی یا خود کارفرما پوشیدن لباس یا تجهیزات حفاظتی را الزامی کند (مانند: کفش ایمنی، کلاه، دستکش، روپوش پرستاری یا آزمایشگاهی و …)،
→ در این صورت کارفرما موظف است تمام هزینهها را پرداخت کند (§ 3 ArbSchG، § 670 BGB).
این موضوع معمولاً شامل موارد زیر نیز میشود: نگهداری، شستوشو و در صورت لزوم تعویض لباس، اگر در اثر کار فرسوده یا خراب شده باشد.
نمونهها:
کارخانجات: لباس حفاظتی، کلاه ایمنی، کفش ایمنی
بیمارستانها: یونیفرم پرستار یا پزشک
شرکتهای نظافتی: لباس فرم یکسان یا دستکشهای مخصوص
۲. لباس کار به دلایل ظاهری یا تبلیغاتی (Dienstkleidung ohne Schutzfunktion)
ب) اگر لباس فرم فقط برای ظاهر، یکدست بودن یا اهداف تبلیغاتی استفاده شود (مثلاً تیشرت با لوگوی شرکت، کراوات مخصوص، لباس یکشکل برای پذیرش):
اصل: وقتی کارفرما یونیفرم مشخص یا استفاده از لوگو را الزام میکند، در حالت معمول باید هزینههای آن را نیز خودِ او بپردازد.
در برخی بخشها مانند رستورانها و هتلها، گاهی تقسیم هزینه توافق میشود:
مثلاً کارفرما لباس اصلی را در اختیار میگذارد و کارمند موظف است برخی قطعات کوچک یا بخشی از شستوشو را خود پرداخت کند – البته فقط در صورتی که این موضوع بهطور صریح در قرارداد کار یا مقررات داخلی شرکت ذکر شده باشد.
۳. لباس روزمرهٔ معمولی
اگر هیچگونه لباس فرم یا حفاظتی اجباری وجود نداشته باشد و پوشیدن لباس روزمرهٔ عادی (مثل شلوار، پیراهن، بلوز) کفایت کند،
→ در این صورت کارمند خودش هزینهٔ لباس را میپردازد، حتی اگر از این لباسها در محیط کار استفاده کند –
مگر آنکه در قرارداد کار یا آییننامهٔ شرکت بهصراحت ذکر شده باشد که کمکهزینه یا مشارکت در هزینهٔ لباس پرداخت میشود.
۴. نکات مهم
هرگونه مشارکت در هزینه یا مقررات ویژه باید بهطور شفاف در قرارداد کار یا آییننامهٔ داخلی شرکت قید شود.
اگر از شما خواسته شود هزینهٔ لباس حفاظتی یا لباس فرم اجباری را خودتان بپردازید، حق دارید مخالفت کرده و مطالبه کنید که شرکت هزینه را بپردازد.
اگر لباس بهخاطر خودِ کار فرسوده یا خراب شود، معمولاً حق دارید که بهطور رایگان از کارفرما لباس جایگزین دریافت کنید.
کسر هزینهٔ لباس حفاظتی از حقوق، در اصل مجاز نیست مگر اینکه شما در قرارداد بهطور صریح و معتبر آن را پذیرفته باشید – و حتی در مورد لباسهای حفاظتی واقعی، این کار از نظر حقوقی اغلب قابل مناقشه است.
جمعبندی:
هرگاه لباس کار به دلایل ایمنی، سلامت یا الزامات کاری ضروری باشد، کارفرما در اغلب موارد موظف است تمام هزینهها را تقبل کند.
اگر موضوع صرفاً ظاهر، برند یا یونیفرم تبلیغاتی باشد، معمولاً کارفرما هزینه را میپردازد یا دستکم بخشی از آن را تقبل میکند.
در مورد لباسهای روزمره بدون الزام خاص، هزینه بر عهدهٔ خودِ کارمند است.
تیم نویسندگان و ویراستاران این وبسایت میکوشد با تحقیق گسترده و مراجعه به منابع متعدد، اطلاعاتی هرچه دقیقتر و قابل اعتمادتر ارائه دهد. با این حال، ممکن است اشتباهاتی رخ دهد یا برخی اطلاعات ناقص یا هنوز کاملاً تأیید نشده باشد. لطفاً این مطلب را بهعنوان یک راهنمای اولیه در نظر بگیرید و برای دریافت اطلاعات قطعی، رسمی و بهروز، همیشه به نهادها و ادارات ذیصلاح مراجعه کنید.
