تفاوت میان Kündigung و Aufhebungsvertrag چیست؟

Kündigung در برابر Aufhebungsvertrag – فرق‌شان چیست؟

 

Kündigung (فسخ / اعلان یک‌جانبهٔ ختم کار)

Aufhebungsvertrag (قرارداد ختم کار به توافق هر دو طرف)

 

۱. تعریف

  •  

    Kündigung:

    ختم رابطهٔ کاری به‌شکل یک‌طرفه؛ یعنی یا از طرف کارفرما و یا از طرف کارمند.

     

  •  

    Aufhebungsvertrag:

    ختم رابطهٔ کاری به اساس توافق مشترک بین کارفرما و کارمند، در قالب یک قرارداد تحریری.

     

۲. طرز اجرا

  •  

    Kündigung:

    یکی از طرفین یک نامهٔ رسمی و تحریری Kündigung مطابق قانون و شرایط قرارداد برای طرف دیگر می‌فرستد یا تسلیم می‌دهد.

     

  •  

    Aufhebungsvertrag:

    هر دو طرف یک قرارداد مکتوب امضا می‌کنند که در آن، تاریخ و شرایط ختم کار با رضایت هر دو جانب تعیین شده است.

     

۳. مهلت اخطار (Kündigungsfrist)

  •  

    Kündigung:

    معمولاً باید مهلت‌های قانونی یا قراردادی Kündigungsfrist رعایت شود (اکثراً حداقل ۴ هفته، و بسته به سابقهٔ کار ممکن است زیادتر باشد).

     

  •  

    Aufhebungsvertrag:

    در اینجا الزامی برای مهلت اخطار قانونی وجود ندارد؛ طرفین می‌توانند آزادانه تاریخ ختم کار را تعیین کنند، حتی به‌صورت فوری یا در مدت بسیار کوتاه.

     

۴. حمایت در برابر اخراج (Kündigungsschutz)

  •  

    Kündigung:

    به‌خصوص بعد از ۶ ماه کار در یک کمپنی و در شرکت‌هایی که زیر پوشش قانون حمایت در برابر اخراج (KSchG) قرار دارند، برای کارمند حمایت قانونی قوی وجود دارد و کارفرما نمی‌تواند بدون دلیل موجه و اجتماعی، کارمند را اخراج کند.

     

  •  

    Aufhebungsvertrag:

    در این حالت، حمایت خودکار در برابر اخراج وجود ندارد، چون خود کارمند هم با ختم کار موافقت کرده است. با امضا، کارمند عملاً داوطلبانه از بخشی از حمایت قانونی خود صرف‌نظر می‌کند.

     

۵. حق اعتراض و دعوا در محکمه

  •  

    Kündigung:

    کارمند می‌تواند در ظرف ۳ هفته بعد از دریافت Kündigung، در محکمهٔ کار (Arbeitsgericht) علیه اخراج دعوا (Kündigungsschutzklage) اقامه کند، اگر فکر کند که Kündigung غیرقانونی است.

     

  •  

    Aufhebungsvertrag:

    بعد از امضا، برگشتن از قرارداد معمولاً بسیار مشکل است؛ اعتراض فقط در موارد استثنایی مانند فریب، تهدید و یا نبودن اهلیت حقوقی ممکن می‌باشد.

     

۶. حق‌الزحمهٔ بیکاری (Arbeitslosengeld I)

  •  

    Kündigung:

    در حالت یک Kündigung عادی، اگر کارمند مرتکب خطای خیلی جدی نشده باشد، معمولاً Sperrzeit (دورهٔ محرومیت موقت) از طرف ادارهٔ کار وضع نمی‌شود.

     

  •  

    Aufhebungsvertrag:

    در بسیاری از موارد، Agentur für Arbeit یک Sperrzeit، معمولاً برای ۳ ماه تعیین می‌کند، چون کارمند خودش نیز در ختم رابطهٔ کاری سهم فعال داشته است.

     

۷. شرایط و بندهای اضافی

  •  

    Kündigung:

    در نامهٔ Kündigung به‌ندرت در مورد Abfindung (حق‌پایان‌کار) یا پول اضافی صحبت می‌شود و این‌گونه پرداخت‌ها معمولاً استثنا است.

     

  •  

    Aufhebungsvertrag:

    در Aufhebungsvertrag می‌توان توافق‌های مشخص اضافی گنجاند، مانند:

     

    • مقدار Abfindung،

    • نوع و متن Arbeitszeugnis (تصدیق کار)،

    • تسویهٔ رخصتی‌های باقیمانده،

    • و دیگر موارد مالی و تشکیلاتی.

خلاصهٔ ساده:

  •  

    Kündigung:

    ختم یک‌طرفهٔ کار با حمایت قانونی، مهلت‌های واضح برای اخطار و امکان دعوا در محکمه.

     

  •  

    Aufhebungsvertrag:

    ختم کار با توافق دوطرفه و انعطاف زیاد، اما با خطر از دست‌دادن بعضی حمایت‌ها و مزایا؛ مثل این‌که شاید برای مدت معینی نتوانید فوراً Arbeitslosengeld را بدون Sperrzeit دریافت کنید.

     

تیم نویسندگان و ویراستاران این وب‌سایت کوشش می‌کند با استفاده از تحقیق‌های گسترده و منابع مختلف، معلومات دقیق و قابل اعتماد در اختیار خوانندگان قرار دهد. با آن هم، امکان وجود اشتباهات یا معلومات ناتکمیل وجود دارد. بنابراین، لطفاً این متن را تنها به‌حیث یک منبع ابتدایی در نظر بگیرید و برای معلومات رسمی و مشورهٔ حقوقی حتماً به ادارات مسئول، مراکز مشوره یا وکلای متخصص در حقوق کار مراجعه نمایید.


اشتراک‌گذاری: