چگونه نظام سلامت در آلمان شکل گرفت؟ مروری تاریخی

آغاز در قرن نوزدهم – دوران بیسمارک (1883) صدراعظم آلمان، اوتو فون بیسمارک، پدر معنوی نظام سلامت مدرن آلمان محسوب می‌شود. در سال 1883، او نخستین قانون بیمه درمانی اجباری (Krankenversicherungsgesetz) را معرفی کرد که کارگران را ملزم به عضویت در صندوق‌های بیمه درمانی می‌کرد؛ این صندوق‌ها بخشی توسط کارفرما و بخشی توسط کارگران تأمین مالی می‌شدند.

• هدف: کاهش تنش‌های اجتماعی، بهبود سلامت طبقه کارگر و جلوگیری از گسترش جنبش‌های سوسیالیستی.

• اصل اساسی: همبستگی اجتماعی (Solidaritätsprinzip) – همه از طریق مشارکت جمعی در هزینه‌ها پوشش داده می‌شوند.

گسترش در اوایل قرن بیستم (1900–1933) بیمه درمانی به تدریج گروه‌های جدیدی را شامل شد:

• کارمندان دولت

• بازنشستگان

• بیوه‌ها و یتیمان

• خانواده‌های کارگران

ساختارهای صندوق‌های بیمه (Krankenkassen) حرفه‌ای‌تر شدند و با حمایت شهرداری‌ها و اتحادیه‌ها، مراکز درمانی مدرن ایجاد گردید.

دوران نازی و جنگ جهانی دوم (1933–1945) اگرچه ساختارهای اصلی حفظ شدند، اما نظام سلامت برای اهداف ایدئولوژیک مورد سوءاستفاده قرار گرفت. پزشکان و بیمارستان‌های یهودی تحت آزار قرار گرفتند و درمان برای برخی گروه‌ها محدود شد.

بازسازی پس از جنگ – آلمان غربی و شرقی (1945–1990)

• در آلمان غربی (FRG): بازگشت به مدل بیسمارک در بیمه اجتماعی سلامت. زیرساخت‌های بیمارستانی بازسازی شد و اتحادیه‌ها و کارفرمایان مدیریت صندوق‌های بیمه را بر عهده گرفتند.

• در آلمان شرقی (GDR): نظام سلامت سوسیالیستی متمرکز ایجاد شد که کاملاً توسط دولت تأمین مالی می‌شد. خدمات درمانی رایگان بود، اما کیفیت و تجهیزات بسیار پایین‌تر از غرب بود.

پس از اتحاد آلمان (1990–اکنون) پس از اتحاد، دو نظام شرق و غرب در یک ساختار واحد ادغام شدند:

• ایجاد نظام بیمه درمانی دوگانه:

  • بیمه درمانی قانونی (GKV)

  • بیمه درمانی خصوصی (PKV)

• تقویت آزادی انتخاب، بهبود کیفیت خدمات و کنترل هزینه‌ها.

اصول برجسته نظام کنونی

• بیمه اجباری برای ساکنان با درآمد متوسط

• تأمین مالی مشترک توسط کارگر و کارفرما

• آزادی انتخاب پزشک و صندوق بیمه

• جدایی تأمین مالی از ارائه خدمات (پزشکان مستقل هستند اما توسط صندوق‌های بیمه پرداخت می‌شوند)